MOKHTARI MOHAMMAD  |
 |
|
 |
 |
 |
 |
|
 |
 |
|
 |
|
|
پاييزي چه نرم مي آويزد باران در آفتاب پاييزي شكوفه هاي خياباني خاموشند و عاشقان كمتر آفتابي مي شوند. اتاق خاطره اش را مي جويد و ديدگانت در سايه هاي لرزان بر آستانه ي پرسش . كسي از اعماق زنهار مي دهد و شيشه اي فرو مي افتد بر سنگ . نگاه مي كنم از پنجره زنان و مرداني سر مي كشند از گريبان هايي تاريك . كسي براي تماشا نيامده ست و آن كه آمده است سكه ي عشق را در جويي گم كرده است . به زايش گرگ ها مي انديشد پاييز و عابران رؤياهايش را مي پايند . نمي توانم بمانم انگشتانم تير مي كشد و در نگاهت انگار زير پامان خالي ست . دلم فرو آويخته ست از خموشي آشفته ات و آفتاب دلتنگ مي رود و باز مي گردد بر گونه هات . مهر 1365 سحابي خاكستري آغاز شد سحابي خاكستري و ماه من هنوز چشم مرا به روشني آب مي شناسد . چتري گشوده داشته است اين سحرگاه كه درهم پيچيده است و لا به لاي خاطره ابري اش ستاره و ماه . هر كس به سوي مردمكي پناه مي گيرد كز پشت پرده هايي نخ نما فرا مي خواند . همزاد چشم هاي توام در باز تاب آشوب كه پس زده ست پشت درهاي قديمي را و نگران ست. آرامشي نمانده كه بر راه شيري بگشايد . و روشناي بي ترديدت از سرنوشتم اندوهگين مي شود دنيا اگر به شيوه ي چشم تو بود پهلو نمي گرفت بدين اضطراب . يك شب ستاره از پنجره گذشت و به گيسويمان آويخت و سال هاست كه اين در گشوده است به روي شهاب امشب شهاب از همه شب آشناتر ست چل سال بي قراري وماهي كه پس زده ست پشت دري ها را تا بلرزد در چله ي پريشاني . امشب دري ميان دو دريا گشوده است سيل شهاب مي ريزد در اتاق طغيان چشم بر مي آيد تا سحابي اكنون ستارگاني كه دست مي گذارند بر پيشاني ام و مي هراسد پوست در لرزش عرق چشمان ناگزيرم را بر مي گيرم از كفش هاي مرگ كه آغشته است به خاكستر و رد پايش را تا چار راه سرگردان دنبال مي كنم زاده شدن به تعويق افتاده است در پرده ي زمخت و چروكيده اي نهان مانده ست رؤياي آبي جنيني كه مي تابد از نازكاي صورتي پلك پيش گرفته است دوباره اين جفت بر جنين . از پرده ها فرود مي آيد ماه وز شاخه هاي بيد مي آويزد و لاي سنگ و بوته و خاكستر آرامش زمين را سراغ مي گيرد از باد . شايد صداي گنجشكي از شاخه ي سپيده نيايد شايد كه بامداد خو كرده است با خاموشي . چشمان بسته ام را اما مي شناسم و زير پلك هايت بيداري من است كه بي تابم مي كند . تا عمر در نگاه تو آسان شده ست از چشمم آستان گدازاني كرده ام كآسوده از شد آمد خاكستر بگشوده است بر لبه ي باد . مي گردم و شتابم از گردش زمين سبق مي برد . مي ايستم برابر خاكستر تا گيسويت به شانه ي مهتاب بگذرد . دي 1366 ديدار امشب در انتهاي خيابان به ناگهان ديدمش . خاموش و نرم از دم پيشاني ام گذشت و عينكم بخار شد . تغيير كرد شكل تاريكي . بي اختيار بازگشتم تا بگريزم ديدم از ابتداي خيابان دوباره مي آيد . 1/3/1369 حكايت در پنج صحنه 1 دري ناگهان چارطاق و چشمي شتابان كه بيرون زده ست از درون سياهي پي اش گيسوي خون برون ريخته ست و وزيده ست بر ترس بن بست . 2 خيابان كه سر مي كشد از خم كوچه ي تنگ و مهتاب فرسوده در رخنه ي خاك و ديوار خود را نهان مي كند. شبح مي رود بام در بام . 3 عزاي خيابان فرو مي رود در دل برگ درختان كه خم مي شوند به سمت شتابان گيسو . فرا مي جهد روي پلك افق ابر و سر مي نهد در پي خون فرود آمده دم به دم برق تيغ سياه . 4 زمين طي شده ست و بريده بريده نفس مي زند زير تيغ شبح و انگشت هاي اشاره فرو ريخته تا دم قابي : آيينه ي آبنوس كه تا چشم بيند در آن چشم هايي ست گردان . 5 در آيينه عريان شده شهر و درحفره ي چشم هايش در آميخته خون و قير . نهاده ست سر بر سر شانه ها گيسوي خون خيابان غم در گريبان روان كوچه د ركوچه سرخ و سياه . هزاران در چارطاق جنون پريشان باران . فروردين 1365 خيابان بزرگ 1 زبانه ي چاقو هر شب باز مي شود و بسته مي ماند آيينه هاي مهتابي در خواب هاي خاك شهاب بر عصب شب كشيده مي شود و نقطه هاي سرخ خط بلند خيابان را قطع مي كنند. ستاره ي نگران بر مي آيد ودايره آغاز مي شود . هجوم اندام هاي از هم پاشيده برآينده فرو رونده در امتداد خطي سرخ تا نهاد اشيا. براده ي آهن در مويرگ سپيده ي شبنم بر خاكروبه و طرح دلتنگي در آب هاي بسته . صداي تابوت از چار راهي به چار راهي . ترانه ي گهواره از خانه هاي پنهان در خانه هاي پنهان . و طاقت موزون كه از دريچه ي لبخند و اشك خم شده است . ستاره ي نگران بر خط شكسته فرودمي آيد . 2 صداي متروك مي گردد در ناي بامداد كه نغمه هاي قديمش را در پرده هاي بيداد تحرير كند . سپيده مي دمد در دهان بسته ي ديوار كه واژه هاي به زنگار مانده ترنم شعاري روشن را به خاطر آورند . و همچنان كه فرو مي ريزند برگ هاي سرخ صداي سوخته بر مي خيزد از لاي دندان هاي خاك 3 دل دريچه و دكان و روزنامه خالي شد كه اشتهاي تنهايي واتر شود زنان و مردان آيينه هاي رو به رو خيره در خوناب يخ زده غبار بر پيشاني غمباد در گلو وچشم هايي كز هم پرهيز مي كنند . نشسته اي بر نيمكتي زير سايبان وحشت و عابران كه فرو مي خمند و جمجمه ها كه بي صدا مي تركند . هزار سايه پشت خم در سايه هاي ديوار مي گذرند تا پشت راست كند آفتاب كجتاب كه در حسرت مي فرسايد . 4 سراب هاي هاله ي بي تاب شتاب حادثه در كندي پياده رو كوير بيتابي در سايه هاي كوتاه وخواب هاب بياباني در پلك هاي باز خيابان كه خاطره بخشكد و هاشور زند بر حواشي انديشه . برهنه ماند آفتاب بر كرم ها و خرخاكي ها كه از دهان ديوار حرف به حرف بيرون خزيده اند . ستايش فرسايش و خنده هاي صرعي بر ديوار هاي مسخر . نگاه بر غضب روز مي خمد و شرم بر لبه ي تيغه اي بنفش مي پايد . 5 درد شده ست هياهوي گنجشكان بر ساق و برگ عصر بلاي خانه ويرانه و بهانه ي تلخ . شب بلند چنان مبتلا شديم كه روز كوتاه نيامده از عشق تبرا مي جوييم . 6 سپيدي خيابان را مي چرخد گله هاي غراب و سايه مي اندازد هياهوي تاريك شكسته بسته مي آرايد خط بنفش خيابان و نقطه هاي اندوه مي گردند حول هم دوار دم به دم ستاره ي نگران باز از خط شكسته بر مي آيد . دي 1365 منظومه و چون نخستين سر به خاك در غلتيد دريد و درهم تابيد رؤياي زمين كه گفتي اكنون در چرخ چشم هاي ناگاه تعادل سياره بر هم خواهد خورد . تو خانه را گم كردي و سر نهادم من در كوچه هاي عالم تا پيدايت كنم . خسوف دنيا در بيدار خواب خاموش سري كه مي گردد دور زمين و سرزمين ها يك يك اقمار خويش را مي يابند . و شهرها يك يك اقمار خويش را مي يابند . و ماه كوچكي از انتهاي هر بن بستي مي آويزد . كجاست خانه كجاست ؟ كه سايه ات را يك شب ديده ام به روي ماهي افتاده است و خانه ها هر يك سياره اي با ماهي سرخ دورادورشان . تو مي روي و سري مي آيد و غلت غلتان بر خط ميان خيابان به دور چشم ها مي گردد. و حبه ي انگوري را بر مي دارد ميوه فروشي از روي طبق و دردهان مي اندازد . صدا كه حذف شده ست از گلوي اجسام درون چشمانت آرام آب مي گردد تو مي روي و مي آيم من و عينكي جا به جا مي شود . مدادي از جيبي در مي آيد و مي نويسد خطي شكسته بر پيراهني كه ديرگاهي آويخته ست از شاخه ي درختي . ميان ما اكنون تنها همين خيابان است صف بلندي از مردها و زن هاي عريان كه كاغذي بر كف دارند و يك نفر مهري بر آن مي كوبد . و حلقه ي سرها كه دسته جمعي در ابرها فرو رفته اند . نگاه ها گم مي شوند در خيابان و ماه ها گم مي شوند در سكوت خيابان و خانه ها گم مي شوند در بي وزني سكوت خيابان ستاره هاي دنباله دار و چشم هايي كه باز مي تابند از گردونه ي غبار . بهمن 1365 شب آخر نه سقف پايين تر آمده است و نه كف اتاق بالاتر رفته است . فشرده مي شود از شش سو خون بر سطح گچ مكعبي كه حضورم را از سطلي در كنج ديوار سبك تر يافته بود . تمام اضلاعش را آزموده ام دري كه از شش سو بر پلكاني بسته است و شيشه اي كه قد روز و شب را اندازه مي گيرد . نگاه مي كنم نگاهي از شش پنجره فرا مي گيردم . و سايه ام را مي بينم در شش خيابان عبور مي كند از لاي شيشه ها سايه ها نگاه ها ديوارها ستاره اي زخمي سلولي آئينه اي بلور خون حكمي كه در را باز مي كند . چه آتشي بر مي دمد وچه تگرگي مي بارد . 22/6/67 مهرگاني در پرده ي اشاره فرو مي رود خاكستري كه روي قرنيزها نشسته است و در خطوط پوست مي آويزد . بويي سياه كرده ست اشيا را و طرح لبهايي خاك را باز مي تابد از اعماق تا ناگهاني از آتش كه جيغ مي كشد و مي شتابد در رؤياي شهر و سايه هاي بزرگ در گورستان ها بازارها تيمارستانها جنازه هاي بزرگ كه روي شانه هاي هم بر مي آيند تا دنيا را فراخ تر ببينند. اينجا هميشه شهر بزرگي خواهد ماند و در خيابان هايش چشماني مفرغين در يكديگر خيره مي شوند و شاعراني كه روزي مي خواستند يورش برند سوي شادي گاهي دهان زيبائي را باز خواهند يافت كه با صدايي آشنا ضجه مي زند … ؟ پيش از روز آخر فردا آيا دوباره از چشمانت بر مي خيزم ؟ مي شنوي : آمده ست خانه به خانه چو انتظاري هر روزه جايي در زير پلك ها پيدا كرده است . مي شنويم : روشني ساده ي ملافه ها را خاموش كرده است . خوني لخته شده ست در جايي از ساعتي . خانه صداي فرودآمدني را شنيده است . كوچه سنگيني عبوري را ديده ست در خاموشي . مي شنوند : بالشي ازخواب بر نمي خيزد . پرهيز مي كنند بچه ها از كنج اتاقي كه هر شب با هم مي خوابيدند . پيرهني چند روز مي ماند بر بند رخت . كفشي بي استفاده مي افتد در كنجي . يك نفر اين خواب را به تعبيري بشكافد عشق سراسيمه است شله ي كهنه كشيده از مهتابي ها تا ماه عقربه ها سر به هم به نجوا برخاسته اند . عقربي از درز استخواني بيرون مي خزد. برقي در شيشه هاي پنجره همسايه را پريشان كرده ست . كوچه به سمتي چشم دوخته ست . فردا مي خواستم دوباره از چشمانت برخيزم . فروردين 1368 بيست و چهار ساعت عشق موجي ست در پياده رو انگار حرف ممنوعي از دهاني بيرون پريده باشد . در چار راه سردي ايستاده ام كه يك روز بند آمده ست . دستي پريده رنگ و پريشان در بازويي فرو پيچيده ست و از پناه ديوار آن سان مي رود كه از كنار سگي كودكي . اينجا كف خيابان چشماني ماسيده است كه يك شب خاكستر از سياهي شان بيرون پاشيده است . در جستجوي پيراهن هايي ست خاك كه آغشته اند به اشك از گوشه اي برهنگاني مي آيند در چشمخانه ي تهي شهر فرو مي روند و باد خاطرات زمان را پوسته پوسته ورق مي زند . زير چراغ چشمك زن تنديس گوشه ي خيابان در تاريخ گم مي شود نبش سكوت نيمكتي ست وعاشقي كه بر آن مي نشيند نيمه شبان خطي به روي ابر مي كشد باران به روي شهر فرومي بارد . ارديبهشت 1368 |
copyright @ qoqnoos.com