JAFERI NASRIN  |
 |
|
 |
 |
 |
 |
|
 |
 |
|
 |
|
|
( رمل
هندسي آفتاب گردان ) راه را در شب و الكل پيچيده ام با هزار پله گداخته تا از پيچِ كنار آن حرف بگذرم . هنوز به خاطرم نرسيده است كه در آن شهر بي سايه چه چيز را گم كرده ام. وقتي برمي گشتي صدايت بوي نم مي داد بوي چاهي كه آبهايش در سياره اي ديگر مي ريخت . رطوبت دستانت جلگه زاري بود كه با مشتي گندم در خاطرم نشستي سواراني كه از مغرب استخوان هاشان نوري لخته بر مي دارند از كوچه اي مي گذرند كه روزي توبر زبان آوردي و در همة زمانها گم شدي . چه بي نهايت بودي تو ! اكنون نوازنده اي بي زمان تمام دلش را در من مي نوازد . 36 ( رمل هندسي آفتاب گردان ) شهري تاريك و پرنده اي از نيكل سرد آه چه آهسته مي روم كه تمام آبي تنم در افكت سايه ات مي سوزد. 3(رمل هندسي آفتابگردان ) آه باران زخم هاي كبودم بوي عشق مي دهد من در جغرافياي جهان گريسته ام ميان شهرِ شهرياران سنگي در قصرهاي تو در توي سايه و زنگار و از هر چاه با يك رشته ظلمت آب برداشته ام. 28 ( رمل هندسي آفتابگردان ) ذرات تنم سوخت تمام عالم بود كه در يك جرعه مي نشست اكنون چتري روي تمام فصول و سحابي روي اين مردابم. اي پرنده ي خيس! بازتاب سرزمين هاي عطش بودم كه حس يك چشمه ميان حرفم بود اكنون جلبكي در ذهن گيتار و شهري در وسطاي مصائبي پنهانم كه با سه ناقوس تلخ از عهدي كهنه مي آيم. پنج (نيمي از مرا كشته اند ) هر آن چه آفريده بودم نه انسان بودند نه قديس آنها نيمه از ياد رفته خود من بودند كه يك چتر مي خواستند . يازده ( نيمي از مرا كشته اند ) گاهي شعاعي سبز از ته فكرم عبور مي كند و در نيمه ناپيداي من پخش مي شود ميان حروفي كه قرباني خدايان بودند چقدر ميان اين سكوت پنهان شوم ؟ خواب كبود نيلوفر ( زخم سايه و بيد ) با تار رود مي نوازم دنده هايم را و خاطره هاي خيسم را سوهان مي كشم . غروب بر پيشاني خواب كبود نيلوفر ناخن مي كشد و سرب و سراب شكسته مي شود در دو قطب جهان. |
copyright @ qoqnoos.com