SARI FERESHTEH  |
 |
|
 |
 |
 |
 |
|
 |
 |
|
 |
|
|
پژواك سكوت لحظهاينك چنانمكه مي توانم خورشيد را چون اناري بشكافم و عصارة فروزانش را جوهر كلكم سازم. اينك مي توانم خفيه گاه آفتاب را در شب افشا كنم حتي مي توانم شب را چون طومار فرسوده ئي فرو پيچم و به گوشة انباري بگذارم .
اينك چنانم كه مي توانم كشتي نيم غرقه ئي را با انگشنانه ئي خالي از آب كنم شكاف ژرفش را با شكوفة بادام شلال بزنم و از انگشت اشاره ام پاروئي بسازم و از تلاطم امواج رهايش كنم . اينك كه موج نقره گوني بر لبة ليوان آبم مي شكند مداد من تنورة داغي ست كه دود طبخ شعر را در اتاق مي پراكند . دو عقربة ساعت برايم بسان دو جوجه اند كه زير بال ثانيه ها نك مي زنند و بزرگ مي شوند .
اما لحظه ئي ديگر كه بهمن فرو مي ريزد نمي دانم سنگ پشت بي حوصله كي تكان خواهد خورد . ملكهدر طلا نهدر آسمان نه برخاك برهمين خاك تيره ترا يافتم. نه تاجي بر سر داشتي و نه نشاني در شهر با اينهمه ترا يافتم .
ميان آتش به جست و جوي تو بودم در خاكستر و خاشاكت يافتم . از چهار جانب باران بود و با اينهمه رد ترا گم نكردم .
نه بر آسمان ستاره ئي و نه برزمين درختي داشتم از اين جهان فراخ جز مهر تو هيچم نصيب نبود.
مي شتابم بر درگاه دريغا ستاره رفته است و من بي آغوش تو مي گريم .
قاب هاي بي تمثال
7 آنان به ديار خود زاده شدند مگر اين گناهي نبود از برايشان .
مردگان كهن در برگ درختان سبز بودند و نوخاسته ترين سبزه همزاد كودكي يك روزه بود . نسيم سرخوش اما بي خبر از فرجام شوم خويش بود .
كودك ناتمام از بازي خود به خانه خوانده شد زن در آينه زندگي را زيبا ديده بود و شاخه اي معطر در خوراك انداخته بود اينهمه غفلت پاك بر فرق حلبچه افشانده بود.
شهر باغستاني تكانده از شكوفه بود. ماه در كودك – ريزان كوچه ها به جستجوي آخرين همبازي خود بود .
در خانه اي شير آب باز مانده بود ننوي كودك بر آب – دسته گلي كه رها شده بود.
شكلي درباد
درغياب
خانه ي خالي آكنده از مرده ريگ روزهاي رفته بود.
آتش ايام در دوده ي اجاقاندوده بود. ظرف ها پر از ديد و بازديد و كوزه پر از عيد بود.
اشياي مغموم چون نگاه عقاب خشك روي ميز مات آخرين خاطره ي خود بود.
كمدها سرشار از غنايم سال هاي حوصله ، اما سرباز فاتحي نمانده بود . در ته صندوق چهل تكه ي خاطرات هنوز جوان بود.
تابوت خاكستر را گربه ي پيري بدرقه مي كرد .
سورتمه ي اندوه آوارگان
سقف اتاقش آبي بود با چلچله ها در پرواز.
چارستون اتاقش واقعيت داشت مانند مربعي با نمره ي بيست معلم زير آن. رختخواب دماي تن او را داشتمانند ميزان الحراره اي كه خبر صحت كودكش را مي داد.
پستانك نوزادش قله ي كوهي بود در سبد ظرف ها.
سوخت اجاق ها مهيا بود مثل اطمينان خاطر او. تمام كنج هاي خانه محراب اخلاص بود.
سورتمه ي اندوه آوارگان به سوي مرزهاي خيالش تاختند و خاطر و خانه اشدر دمي بر باد رفت.
تتمه
به خانه مي رسد خيس و سنگين. خيابان ها و كوچه ها سر درپي اش دارند.
چشمانش از كودكان خيابانگرد چون رخت آويزي سنگين از رخت جا كن مي شود.
دستمالش را از راسته ي دستفروشان مي تكاند.
جيب هايش را از تتمه ي خيابان خالي مي كند.
فرفره ي شكسته ي عصر بي رمق در باد سرد نمي چرخد.
گرگ و ميش رؤيا
رؤياي من خيابان جشني است كه آذين هايشبه كمال كفايت مي كند تمام كودكان را . طاق نصرت هاي باژگونه روبان هاي پاره پيشخوان هاي غارت شده پرچمك هاي فرو شكسته .
رؤياي من خيابان تاريكي است پس از عبور واپسين مهاجم. جشن احيا
اتاق از يكسو با گورستان همجوار است از يكسو با دريا دو سوي ديگر ، سمتي ندارد.
سايه هاي مردگان مدام پنجره را بي نياز كرده از پرده و غرق شدن دائم من دريا را از غريق هاي بي نام
مرگ روي صندلي نشسته جوراب هاي زمستاني اش را وصله مي كند. من از مراسم مرگ گريزانم من نمي دانم با مردنم چه كنم.
زمين مي چرخد ، مي چرخد گذارش مي افتد به تهي زير اتاق بايد خم شوم ره آوردش بگيرم دست هاي زمين كوتاه تر از دستان من است...
تربت عشق و جمهوري زمستان
چهار فصل
به تو فكر مي كنمو اتاق معطر مي شود از دسته گلي ناپيدا هزار عندليب و چكاوك مي آيند به غوغا سارها و بلدرچين ها در مزارع دلم آشيانه مي كنند بر پا بايد بهار باشد.
كلاغي مي گذرد از پشت پنجره و اندوه اعتراضش خراش مي كشد بر پوست عشق اتاق غاري مي شو د تيره و تهي چون پايان بي انسان جهان در زمهرير آهم قنديل هاي غم بسته مي شود و چلچراغ هاي يخ فام تلألو سردي مي پاشد در غار بايد زمستان باشد.
دوره گرد بي وقتي در كوچه با آواز كوچكش فرا مي خواند مرا به خريدن طبق شادي هاي بي دريغ شايد در تابستان عمرم باشم
به ياد مي آورم تابستان ،فصل كمال سال است . برگي مي افتد ازپشت پنجره و بر ترنم روان عشق خش خش مي كشد شايد در پاييز خويش ايستاده ام. كوچه ي گمشده
در درياي زير شيروانيمردگان شناورند . توفان بر حلبي هاي هوا طبل مي كوبد و اتاقك زير شيرواني در محاصره ي توفان و مردگان مي لرزد .
پلكان از موجكوب ها لق لق مي خورد و خيال از پرچم سياه هشدار هم فراتر مي رود . كف دريا به كوچه ي گمشده اي راه دارد و كوچه به خانه اي برفراز تپه ي صدف ها كه هنوز در انتظار ساكنانش درهايش به هم مي خورد . اندوهبارتر از اين كه منم كيست؟
كسالت مردگان را با تپش هاي دلم درمان مي كنم. و هر روز گوش به آواي موج ها و مرفان مهاجر در صدفي شكسته از پلكان پايين مي روم تا شتابان در آن كوچه ي گمشده بپيچم.
كوچه
تو كوچه اي هستي با پنجره هاي بسته كه جز خودش راه به وسعتي نمي برد و غربت ترانه هاي من پرده هايش را كنار نمي زند.
لحظه ها رفت و گذار من است در اين وسعت بسته .
در عبور مكرر از خيال تو تمام فراخناي جهان كفاف يك گام مرا نمي دهد. تنديس شكسته ي عطر
از اين اتاق به آن اتاق ميانه ي راه سرگردانم در آن دورتر شاخه هاي خشك كاغذ ديواري در پاييز گل داد و تنديس عطرجان گرفت در اتاق من آنقدر دور بودم از همه و آنقدر نزديك كه تپش هاي دلم از ماهواره ها مي گذشت…
چه مي گويم وقت عبور از اتاقي كه كشتي خيال تو بود به كوچه اي كه به تو نمي رسيدرنگ روز را هم نمي دانستم هوا هميشه باراني بود و من مرطوب رويا… نه اينجا نه آنجا در جايي ،جاي نمي گيرم همان گونه كه دريا در چمدان هاي سفر همان گونه كه دلتنگي براي تو در تو
تو به وسعت حسي كه به من رساندي نمي رسي.
|
copyright @ qoqnoos.com