عارف قزويني
ابولاقاسم قزويني مشهور و متخلص به عارف ، در سال 1300 هجري قمري در قزوين به دنيا آمد . تحصيلات اوليه را در زادگاه خود فراگرفت . او به دو هنر خط و موسيقي اهتمام بيشتري ورزيد و در اين دو به شهرت رسيد .
عارف در هفده سالگي شيقته دختري شد و با او ازدواج كرد چون اين ازدواج بدون رضايت پدر و مادر دختر بود كار بر جدايي كشيد و او را جبراً به گسستن آن پيوند وادار كردند . او ديگر تن به زناشويي نداد و تا پايان عمر مجرد زيست . شرح اين داستان را عارف خود به تفصل با ديگر داستانهايي كه داشت نوشته و در مقدمه ديوانش به چاپ رسيده است .
عارف زبان مردم را در اشعارش به كار مي گرفت و چون سر بر آستان صاحبان زر و زور نساييد ، مورد توجه و علاقه مردم بود . ويژگي اشعار او بخصوص سرودن اشعار وطني و هنر تصنيف سازي بود . عارف كه همواره با فقر و تنگدستي روزگار گذرانيد در سال 1353 قمري در همدان بدرود حيات گفت .