محمد تقي بهار ( ملك الشعرا )
 در اذرماه 1265 خورشيدي در محله سرشور شهرستانِ مشهدبه دنيا آمد.

 بهار ، تحصيلات نخستين خود را در مكتبخانه و نيز نزد پدرش ( محمد كاظم صبوري – ملك الشعراي آستانِ قدس رضوي ) گذراند . اندكي بعد در 18 سالگي ، پدرش را از دست داد و به ناچار سرپرستي خانواده را به عهده گرفت . شاعر جوان ، چون ادارة امور خانواده بر او دشوار شده بود ، قصيده اي پرداخت و براي پادشاهِ وقت ، مظفرالدين شاه قاجار ، به تهران فرستاد كه مورد پسند شاه واقع شد . شاه مبلغ يكصد تومان جايزه برايش فرستاد و همچنين لقب ملك الشعراييِ آستانِ قدس را – كه قبلاً لقب پدرش بوده – به او اعطاء كرد .
     با صدور فرمانِ مشروطه ، بهار به جمعِ آزاديخواهان پيوست و به سرودنِ شعرها و تصنيفهاي سياسي     و ميهني روي آورد . سپس در تشكيلات سياسي ، مثل انجمنِ سعادت وارد شد و روزنامه هايي چون نوبهار ، تازه بهار ، زبانِ ازاد ، دانشكده و ….. را راه اندازي كرد .سرانجام از مشهد به تهران تبعيد گرديد و مدتي بعد ، در تهران به عنوانِ نماينده به مجلس راه يافت . در 32 سالگي با روي كار آمدن رضاخان ميرپنج ، مبارزات سياسي بهار شدت گرفت . به همين سبب  ، بارها دستگير و زنداني شد . 
      مهارتِ سخنوري بهار را در هيچ يك از معاصران او سراغ نداريم . تسلط وي به زبان و فرهنگ فارسي و عربي ، قابل ستايش است . تنوع واژگان ، بهره گيري از واژه هاي اوستايي ، فُرس قديم ، اصطلاحاتِ عاميانه و زبان مردم كوچه و بازار ، به شعر او خاصيتي بخشيده است كه خود شاعر از آن به   “ سبك ساده ” ياد مي كند .
آثار تحقيقي او شامل تصحيح و انتشار تاريخ سيستان ، تاريخ مختصر احزاب سياسي ، مجمل التواريخ و القصص ، سبك شناسي ( در سه جلد) مي باشد .